• Tess

Recensie: Untamed

Het jachtluipaard voert werktuiglijk haar trucjes uit, eet wat haar toegesmeten wordt, neemt applaus in ontvangst en keert dan weer gedwee terug naar haar kooi. Het jachtluipaard is geboren in gevangenschap. Ze kent alleen haar kooi, de trucjes, het dode voedsel en het obligatoire, repetitieve applaus van de toeschouwers.


Zo begint Untamed (Ongetemd leven) van bestsellerauteur Glennon Doyle, het eerste boek dat ik in januari 2021 las. Glennon Doyle vergelijkt zichzelf (en de meeste vrouwen in de westerse wereld) met het jachtluipaard. Ze zit vast in een leven dat niet écht slecht is als je erover nadenkt. Maar ergens knaagt er iets aan haar. Een honger naar meer. Een honger naar de wildernis, naar vrijheid, het ongeremde ongetemde.


In de rest van het boek beschrijft Glennon Doyle hoe ze zelf uit haar gouden kooi brak en de wildernis in trok. Hoe ze de ketens van verwachtingen en maatschappelijke idealen van zich af smeet. En hoe ze leerde leven op haar eigen voorwaarden, volgens haar eigen regels en haar eigen overtuigingen. Hell yeah!


Daarvoor reikt ze in het begin van het boek een paar stappen aan die je zelf ook kan zetten. En die illustreert ze aan de hand van persoonlijke anekdotes op de rest van de 328 pagina's.


Wat mij vooral is bijgebleven uit haar prekerige maar warmhartige pleidooi is de metafoor van het koffiekopje (verrassing).


Beeld je in: er staat een koffiekop op tafel. In de kop zit koffie. Uit de kop kan enkel koffie komen, want dat is wat erin zit.


Mensen zijn koffiekoppen. Wat ze in zich opnemen, dragen ze ook weer naar buiten. Ervaringen, overtuigingen, religies. Noem maar op. Wil je iets veranderen aan wie je bent en hoe je in het leven staat? Begin dan met je koffiekop te vullen met andere dingen. Andere meningen. Andere verhalen. Andere ervaringen. En zo zal wat je met je meedraagt van kleur en van smaak veranderen, waardoor je opeens op een heel andere manier in het leven staat.


In sommige koffiekoppen zit immers helemaal geen koffie. In sommige koppen zit thee. Of water. Of Fristi. Of een mengeling van vloeistoffen. Er is geen enkele regel die voorschrijft dat er alleen maar koffie in een koffiemok mag, als je erover nadenkt. Of dat je er niet regelmatig iets anders in mag doen als je daar zin in hebt.


Glennon Doyle roept op om te breken met de vastgeroeste denkbeelden en maatschappelijke levensvoorschriften en na te denken, te kiezen voor jezelf. Stop pleasing, start living. We zien er misschien allemaal uit als een koffiekop, maar dat wil niet zeggen dat we ook allemaal dezelfde inhoud moeten hebben. Vind het lef om helemaal jezelf te zijn. Free your inner rockstar and rock your life!


Steek dat in je koffiekop.



15 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven